Μου ζητάνε κι άλλα..Μα εγώ μεγαλώνω...


Του Σ. Μαύρη

Πανικός λέει με τις επικουρικές συντάξεις. Σφαγή σκέτη σου λέει... Και μετά ο ΕΝΦΙΑ και το μπάχαλο με τις αποδείξεις και βάλε άλλα τόσα (αλλά ποτέ βγάλε)...

Μέσα σε όλα αυτά όλοι θυμούνται κάτι που όλοι ξεχνούν. Τον κόσμο. Τον κόσμο που μέρα με τη μέρα ακούει για μια ακόμα επιβάρυνση στη ζωή του. Μια ακόμα θυσία. Είναι αυτός ο κόσμος που δεν θέλει πια να γιορτάσει Χριστούγεννα γιατί δεν έχει να φάει. Είναι αυτός ο κόσμος που δεν θέλει πια να γιορτάζει Πρωτοχρονιές γιατί δεν έχει τα απαραίτητα φάρμακα για να επιβιώσει. Είναι ο κόσμος που δεν θέλει πια να γιορτάζει Θεοφάνια γιατί δεν έχει ποιότητα να ζήσει. Γιατί έχει χάσει τη πιστη του σε κάθε τι καλό. Γιατί δεν βλέπει καμιά σωτηρία από πουθενά.
Έχουμε μόνο ένα πράγμα ακόμα που φυλάμε με νύχια και με δόντια πια. Την αξιοπρέπεια και την ψυχική υγεία μας. Αν και για το δεύτερο δεν είμαι και τόσο σίγουρος. Παρόλα αυτά το πολεμάμε ,το παλεύουμε. Τελευταίο μας όπλο το χιούμορ. Ξεφτιλίζουμε πια τη κατάστασή μας που είναι από μόνη της βέβαια ξεφτιλισμένη. Όσοι από εμάς δεν πέσαμε από κάποιο μπαλκόνι ή δεν μας έκαψε η ξυλόσομπα κάναμε την κατάντια μας ανέκδοτο. Γιατί στην πραγματικότητα αυτό μας έχει μείνει. Να γελάμε με τα χάλια μας. Μέχρι να κλάψουμε με μαύρο δάκρυ για όσα έρχονται ή ήρθαν.
Και κάπου εκεί μια ανοιχτή τηλεόραση στο σπίτι, ένα ανοιχτό ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο (όσοι έχουμε ακόμα δηλαδή) ή μια εφημερίδα κρεμασμένη στο περίπτερο μας ενημερώνουν για τις επερχόμενες συμφορές. Και μας ζητούν ξανά θυσίες και ξανά υπομονή και ξανά...χρόνο.
Μα ,σκέφτομαι, δεν έχω άλλο χρόνο. Μου ζητάνε κι άλλα μα εγώ...μεγαλώνω! Και δεν έχω τίποτα άλλο να τους δώσω. Ούτε καν χρόνο. Όσο είχα τον πήρανε. Όσα είχα τα πήρανε. Και αυτοί ζητάνε κι άλλα....Αλλά εγώ μεγαλώνω...