Eλένη Βαίτσου: Τι συνέβη και άλλαξε ριζικά την καριέρα της στα 25 της







Πριν από τέσσερα χρόνια περίπου μία μελαχρινή γυναίκα με γήινη ομορφιά και χαμηλό προφίλ μπήκε στην καθημερινότητά μας μέσα από την επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά του ANT1, Μπρούσκο. Φέτος είναι η τέταρτη χρονιά του σίριαλ και η Ελένη Βαΐτσου έχει συνηθίσει πια να ζει με μια βαλίτσα στο χέρι: «Δεν θα μπορούσα να συνηθίσω να μένω μόνιμα στην Κύπρο (σ.σ. όπου γίνονται τα γυρίσματα) και να μην έρχομαι καθόλου στο σπίτι μου. Οπότε αυτό μου φαίνεται πιο εύκολο».


Πώς νιώθει όμως που αυτός ο μεγάλος κύκλος, που αποτέλεσε την πρώτη της τηλεοπτική εμφάνιση, κλείνει; «Η σειρά τελειώνει οριστικά στις αρχές Ιουνίου. Νομίζω πως θα με πιάσει μια χαρμολύπη τον τελευταίο μήνα, όταν θα ξέρω ότι μετράμε αντίστροφα. Από τη μία, χαίρομαι που τελειώνει, γιατί μετά από τέσσερα χρόνια νιώθεις την ανάγκη να κάνεις καινούρια πράγματα και να νιώσεις ξανά δημιουργικός, και, από την άλλη, σκέφτομαι ότι θα αφήσω πίσω συνεργάτες και φίλους, κάτι που με θλίβει. Αλλά αυτή είναι η φύση της δουλειάς».

Η Ελένη μεγάλωσε στην επαρχία, σε ένα χωριό της Φθιώτιδας, και ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει Οικονομικά. Αναρωτιέμαι πώς ήταν τα παιδικά της χρόνια εκεί. «Είχα τέλεια παιδικά χρόνια. Νομίζω ότι τα παιδιά μεγαλώνουν πολύ καλύτερα στο χωριό από ό,τι σε πόλεις. Απόλυτη ελευθερία» λέει, ενώ παραδέχεται πως μετά τα 16 της ανυπομονούσε να έρθει στην Αθήνα, την πόλη όπου πάντα ονειρευόταν να ζήσει: «Είναι εκείνη η περίοδος που το χωριό σταματά να σου προσφέρει όσα σου πρόσφερε ως παιδί, μετά δεν έχεις επιλογές, ούτε τρόπους να διασκεδάσεις και είσαι και σε μια φάση που θέλεις να ανακαλύψεις πράγματα». Αν και έχει φύγει από το χωριό αρκετά χρόνια, μου εξηγεί πως ακόμα βιώνει το άγχος των γονιών της: «Μιλάμε κάθε μέρα στο τηλέφωνο, παρόλο που λείπω από το σπίτι τόσα χρόνια. Αν δεν μιλήσουμε μία μέρα, θα ανησυχήσουν» προσθέτει, κάτι που φανερώνει πως οι δεσμοί με την οικογένειά της είναι ισχυροί.

Στη διάρκεια της κουβέντας μας, η Ελένη μιλάει ήρεμα και μου δίνει την εικόνα ενός πράου και ισορροπημένου ανθρώπου. Ήταν έτσι από παιδί; «Δεν υπήρξα ποτέ ατίθαση. Μου άρεσε το σχολείο και ήμουν πάντα καλή μαθήτρια. Επίσης, ήμουν εντελώς αγοροκόριτσο. Ήμουν όλη την ώρα με φόρμες και τα μαλλιά μου πιασμένα. Έπαιζα μπάλα με τα αγόρια. Δεν είχα περπατήσει σε τακούνια μέχρι τα 18 μου».

Η υποκριτική μπήκε στη ζωή της κάπως αναπάντεχα, αφού όπως αποκαλύπτει η ίδια ονειρευόταν τον εαυτό της ως «business woman». «Με φανταζόμουν με ταγέρ σε ένα γραφείο. Νόμιζα ότι θα μου άρεσε. Φυσικά μετέπειτα κατάλαβα ότι δεν θα το άντεχα. Έκανα την πρακτική μου πάνω στα Οικονομικά όταν πήρα το πτυχίο μου, έτσι ήρθα σε επαφή με αυτό το πιο corporate περιβάλλον. Τελικά νομίζω πως αν έκανα αυτό το επάγγελμα, θα ήμουν δυστυχισμένη». Την περίοδο που ήταν φοιτήτρια, μια φίλη τής πρότεινε να μπουν σε μια θεατρική ομάδα. Και κάπως έτσι ξεκίνησε ο έρωτάς της με το θέατρο: «Μπήκα στη θεατρική ομάδα για χόμπι, δεν το έκανα για να γίνω ηθοποιός. Η στιγμή που συνειδητοποίησα όμως ότι δεν θέλω να κάθομαι σε ένα γραφείο και θέλω να ασχοληθώ με το θέατρο πιο σοβαρά ήταν την περίοδο που ανεβάζαμε την παράσταση Πινόκιο. Ταυτόχρονα δούλευα σε γραφείο και κατάλαβα ότι μετρούσα τα λεπτά για να τελειώσω από τη δουλειά και να τρέξω στην πρόβα, όσο κουρασμένη και αν ήμουν. Μπορούσα να κάνω δέκα ώρες πρόβα και να κοιμηθώ ακόμα και στη σκηνή, αρκεί να βρίσκομαι στο θέατρο. Τότε συνειδητοποίησα ότι ανήκω εκεί. Ήμουν 25 χρόνων και πήγα σε δραματική σχολή».

Πώς αντιμετώπισαν οι γονείς της αυτή την αλλαγή καριέρας; «Έχω την εντύπωση πως το ήξεραν πάντα. Έβλεπαν πόσο που αρέσει το θέατρο όταν έρχονταν να με δουν σε παραστάσεις. Νομίζω πως το ήξεραν πριν από εμένα». Και ξαφνικά έρχεται στη ζωή της το Μπρούσκο. Η πρώτη τηλεοπτική πρόταση, που φυσικά την αποδέχτηκε αμέσως. «Το μόνο που φοβήθηκα ήταν η απότομη αλλαγή, γιατί την επόμενη κιόλας εβδομάδα έπρεπε να φύγω για την Kρήτη» (σ.σ. εκεί ξεκίνησαν τα γυρίσματα).